فرق است بین بودن و نبودن خواستن ونخواستن شدن و نشدن

که گر باشی و خواهی و بشود به شورو شعفی دست یابی که نظیر آن نیابی و خود را رستگار ترین عالم یابی

وگر باشی و خواهی و نشود خود را خدایی یابی که در علم خود شکی نیابی

وگر باشی و نخواهی و نشود خود را چون علفی هرز و بیهوده یابی که حَیَوانات را از خود به یابی

وگرباشی و نخواهی و شود خود را عزیز و نظر کرده او دان و شکرش بسیار کن که لطفش را نسیبت گردانیده.

و گر نباشی دان که روز حسابستو در آن دم کتب بودن ها و خواسن ها و توانستن ها و نتوانستن ها باز است پس باش و خواه که او از تو میخواهد.

به نوبه خودم این روز رو به کسانی که میخوان پزشک بشن و کسانی که الآن پزشکن تبریک میگم. امیدوارم این کار های نمادین دلیلی بشه برای این که این افراد هر چه بیشتر به فلسفه ی پزشک و پزشکی پی ببرن و این مقدس ترین کار دنیا رو به خوبی انجام بدن.

چه کاری بالاتر از نجات دادن جان انسان ها؟!

نه تنها پزشکی، بلکه هر کار و رشته ای که به نجات جان آدما می پردازه مقدسه.

شاد و موفق باشید.

کاش گربه بودیم و هر چیزی رو که دلمون میخواست با دو تا عشوه بهمون میدادن.

کاش سگ بودیم و از هر کسی که خوشمون نمیومد گاز میگرفتیمش.

کاش عقاب بودیم و میتونستیم از بالاترین نقطه به مسائل نگاه کنیم.

کاش شیر بودیم و از هر کسی که عصبانی میشدیم سرش چنان نعره ای میکشیدیم که کر می شد.

کاش مورچه بودیم و صدای هیچ مزاحمی رو نمی شنیدیم و هیچ وقت هم خسته نمی شدیم.

کاش زنبور بودیم و حد اقل یه فایده ای برای دیگران داشتیم.

کاش قورباغه بودیم و هر چیزی رو که اذیتمون می کرد می خوردیم.

کاش اسب بودیم و می تونستیم مثل اون از روی موانع بپریم.

کاش خر بودیم و خیلی چیزای این دنیای لعنتی رو نمی فهمیدیم.

کاش زرافه بودیم تا هیچ کس نتونه بهمون پس گردنی بزنه.

کاش فیل بودیم تا می تونستیم جای هر چیزی رو که دلمون می خواست تغییر بدیم.

کاش یوزپلنگ بودیم تا می تونستیم از هر چیزی توی اسن دنیا سریع تر فرار کنیم یا بهش برسیم.

کاش گاو بودیم و نسبت به خیلی چیزا بی خیالِ بی خیال بودیم.

کاش عقرب بودیم و جرئت اینو که خودمونو بکشیم داشتیم.

کاش مار بودیم و میتونستیم لقمه ی گنده تر از دهنمون بر داریم.

کاش مگس بودیم و هیچ وقت مریض نمی شدیم.

کاش مرغ عشق بودیم و …

کاش ققنوس بودیم و همیشه به یه زندگی جدید امید وار بودیم.

کاش موش بودیم و غذامون یه نون پنیر ساده بود، نه با این همه تشریفات.

کاش جغد بودیم و میتونستیم از سکوت و تاریکی شب لذت ببریم.

کاش خفاش بودیم و میتونستیم به خیلی چیزا گوش بدیم.

کاش عنکبوت بودیم و هر کسیو که فضولی می کرد گیر مینداختیم.

کاش سوسک بودیم و میتونستیم همه جای دنیا زندگی کنیم.

کاش شتر بودیم تا همیشه یه پشتوانه ای همراهمون بود.

کاش اردک بودیم و میتونستیم توی لجن هم شنا کنیم.

کاش درخت بودیم و محتاج سایه ی دیگران نبودیم.

کاش نهنگ بودیم و فریب هیچ صیادی رو نمی خوردیم.

کاش ماهی بودیم تا هیچ وقت تو جایی که زندگی می کنیم غرق نمی شدیم.

کاش علف بودیم و هر سال تازه می شدیم.

کاش دایناسور بودیم تا استخون‌هامون هم با ارزش می شد.

کاش سیب بودیم تا افتادنمون می تونست دنیا رو تکون بده.

کاش انار بودیم و قلبمون سفید بود.

کاش گوسفند بودیم تا یه روزی چوپان دروغ گو به خاطر ما از بین می رفت.

کاش دریا بودیم و ظرفیتمون به این زودی ها تموم نمی شد.

کاش ماه بودیم تا بعضی ها به خاطر ما دیوانه می شدن.

کاش خورشید بودیم و از کمکی که می کردیم سَرِ کسی منّت نمیذاشتیم.

کاش کلاغ بودیم و از همه چیز خبر داشتیم.

کاش جوجه تیغی بودیم و کسی جرئت نداشت بهمون دست درازی بکنه.

کاش راسو بودیم و هیچ مزاحمی نمی تونست بهمون نزدیک شه.

کاش لاک پشت بودیم و میتونستیم اون قدر صبور و آروم باشیم تا توی هر مسابقه ای پیروز بشیم.

کاش روباه بودیم و فریب کسی رو نمی خوردیم.

کاش گرگ بودیم و موقع خواب یه چشممون باز بود و حواسمون به همه چیز بود.

کاش پروانه بودیم و جرئت یکی شدن با شمع رو داشتیم.

کاش خیلی چیزای دیگه بودیم و می تونستیم خیلی کارای دیگه بکنیم.

ولی با همه ی این حرفا…

کاش آدم بودیم.

اردی بهشت ۱۳۸۷

البته وقتی اینو تایپ میکردم جایگزین های بهتری به ذهنم می رسید. اما دیگه اونا رو ننوشتم. گفتم چیزی که خلق شده باید همین طور بمونه.  یادش به خیر… اردیبهشت ۸۷…

[+]

سلام .

راستش انتظار داشتم وقتی بعد از یک هفته وارد این وبلاگ به اصطلاح گروهی می شم یه نفر یه گرد گیری از این جا کرده باشه ولی خوب چه می شه کرد الان که این مطلب رو تایپ می کنم تو ذهنم این سوال پیش اومده که آیا دانشجو های پزشکی واقعأ این قد سرشون شلوغه که حتی هفته ای یک بار هم فرصت نشستن پای کامپیوتر رو ندارن و من خیلی بی کارم یا این که نه ماجرا چیز دیگه ایه و من ازش خبر ندارم . به هر حال …

امروز چند تا داستان از پائولو کوئیلو می خوندم و به نظر خودم واقعأ نمی شه سطحی از روی مفهومشون رد شد . به خودم گفتم چه خوبه که چند تاشو تو این وبلاگ بذارم و نظر شما رو( البته اگه افتخار بدید و یه سری به این جا بزنید) راجع به برداشتی که از هر کدوم داشتید بدونم . خوب پس اگه موافقید بریم سر اصل مطلب…

قانون بازگشت

مردی از یکی از دره های پیرنه در فرانسه می گذشت ، که به چوپان پیری برخورد. غذایش را با او تقسیم کرد و مدت درازی درباره ی زندگی صحبت کردند . بعد صحبت به وجود خدا رسید .

مرد گفت : اگر به خدا اعتقاد داشته باشم باید قبول کنم که آزاد نیستم و مسوول هیچ کدام از اعمالم نیستم . زیرا مردم می گویند که او قادر مطلق است و اکنون و گذشته و آینده را می شناسد.

چوپان زیر آواز زد و پژواک آوازش دره را آکند . بعد ناگهان آوازش را قطع کرد و شروع کرد به ناسزا گفتن به همه چیز و همه کس . صدای فریادهای چوپان نیز در کوهها پیچید و به سوی آن دو بازگشت .

سپس چوپان گفت : زندگی همین دره است ، آن کوهها ، آگاهی پروردگارند ؛ و آوای انسان ، سرنوشت او . آزادیم آواز بخوانیم یا ناسزا بگوئیم ، اما هر کاری که می کنیم ، به درگاه او می رسد و به همان شکل به سوی ما باز می گردد .

“خداوند پژواک کردار ماست .”

برای شروع چیزی به قشنگیه یک سلام نیست پس سلام…

شما به عنوان خواننده ی این مطلب نویسنده بزرگ و روشنفکر کشورمون ” دکتر شریعتی ” رو تا چه اندازه می شناسید وآیا تا امروز هیچ وقت با نوشته های جذاب این انسان بزرگ خلوت کردید؟

کسی که گرچه جای خالیشو بین نویسنده های بزرگی چون مارکز واقعأ احساس می کنیم اما من که به عنوان یک ایرانی از در دست داشتن آثار ارزشمند این استاد خوش سخن به خود می بالم . شما چه طور؟

بزرگی کلام دکتر شریعتی رو واقعأ نمیشه در یکی دو جمله بیان کرد و فکر می کنم برای توصیف این شخصیت بزرگ بهترین مرجع آثار خود ایشون باشه .

به این متن یک نظر کن . شاید تو هم رد پایی دیگر از یک حضور پیدا کردی :

…

خدایا ،

آتش مقدس « شک » را

آن چنان در من بیفروز

تا همه « یقین » هایی را که در من نقش کرده اند ، بسوزد.

و آن گاه از پس توده ی این خاکستر ،

لبخند مهراوه بر لب های یقینی ،

شسته از هر غبار طلوع کند.

.

خدایا ،

به هرکه دوست می داری بیاموز

که عشق از زندگی کردن بهتر است .

و به هر که دوست تر می داری ، بچشان

که دوست داشتن از عشق برتر !

.

خدایا ،

به من زیستنی عطا کن ،

که در لحظه مرگ ،

بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است ،

حسرت نخورم .

و مردنی عطا کن ،

که بر بیهودگی اش ، سوگوار نباشم .

بگذار تا آن را من، خود انتخاب کنم ،

اما آن چنان که تو

دوست داری .

« چگونه زیستن » را تو به من بیاموز ،

« چگونه مردن » را خود خواهم آموخت !